
An elderly former Mumbai textile trader died after a prolonged illness at an old-age home in Sonipat, Haryana, where he had lived for nearly two years. His wife, Meena, had died earlier.…
मुंबईतील कापड व्यापारी असलेले एक वृद्ध गेल्या दोन वर्षांपासून हरियाणामधील सोनीपत येथील वृद्धाश्रमात राहत होते. दीर्घ आजारामुळे त्यांचे निधन झाले. त्यांच्या पत्नी मीना यांचे आधीच निधन झाले होते. नेपाळ, उत्तर प्रदेश आणि मुंबई येथे राहणाऱ्या त्यांच्या तीन मुलींना वडिलांच्या प्रकृतीची खालावलेली स्थिती आणि मृत्यूबद्दल माहिती देण्यात आली होती. परंतु त्या सोनीपतला पोहोचू शकल्या नाहीत. वृद्धाश्रमाचे व्यवस्थापन आणि स्थानिक रहिवाशांनी अंत्यसंस्कार पार पाडले, तर मुलींनी व्हिडिओ कॉलद्वारे हे पाहिले. त्यांनी नंतर व्हिडिओ मागवून घेतले आणि वडिलांची अस्थी गंगेत विसर्जित करण्याची विनंती केली. एका मुलीने ५,१०० रुपये पाठवले. हिंदुस्तान टाइम्सने इंडिया टुडेच्या हवाल्याने दिलेल्या माहितीनुसार, या वृद्धाचे नेत्रदानही करण्यात आले आहे.
दूर राहून अंत्यसंस्कारांना उपस्थित राहणे हे दुःखद वाटू शकते. मात्र उपलब्ध अहवालांमधून मुली प्रवासासाठी का येऊ शकल्या नाहीत किंवा त्यांची काही चूक होती हे स्पष्ट होत नाही. त्यामुळे कुटुंबाने त्यांना सोडून दिले होते, असा दावा करणे घाईचे ठरेल. जेव्हा नातेवाईक लांब असतात तेव्हा वृद्धाश्रम आणि तंत्रज्ञान कशाप्रकारे अंत्यविधीसाठी आधार ठरू शकतात, हे या घटनेतून दिसते. कुटुंबाच्या निर्णयावर टीका करण्यापूर्वी अधिक माहिती मिळणे आवश्यक आहे.
स्त्रोत (२): hindustantimes.com, dnaindia.com
ही बातमी वरील २ स्त्रोतांच्या आधारे एआयद्वारे तयार करण्यात आली आहे.
अद्यतन: ही बातमी आता २ स्त्रोतांवर आधारित आहे.