
A tapestry called Khwab-e-Rafu (Dreams of Mending), made from over 100 individual pieces stitched by people in 13 cities across India, Pakistan, the UK and the US, is on display at Mool…
खाब-ए-रफू (दुरुस्तीची स्वप्ने) नावाचे हे कापडी शिल्प १०० हून अधिक तुकड्यांना जोडून तयार करण्यात आले आहे. यात भारत, पाकिस्तान, यूके आणि अमेरिकेतील १३ शहरांतील लोकांचा सहभाग आहे. हे शिल्प साऊथ एक्सटेन्शनमधील मूळ येथे ताना बाना प्रदर्शनाचा भाग म्हणून ठेवण्यात आले आहे. यातील एका पिवळ्या तुकड्यावर माशाची कलाकृती आहे, जी फाळणीच्या काळात स्थलांतरित झालेल्या एका आजीच्या साडीच्या तुकड्यांपासून बनवण्यात आली आहे. त्यांना पुन्हा पाकिस्तानात कधीच जाता आले नाही. रफूनामा या दक्षिण आशियाई कापड संग्रहाच्या रुबिना सिंग यांनी ही संकल्पना मांडली असून ऑगस्ट २०२५ ते जुलै २०२६ दरम्यान याच्या शिवणकाम सत्र आयोजित करण्यात आले होते.
हिंदुस्तान टाइम्सच्या वृत्तानुसार, दोन्ही देशांमधील टपाल सेवा बंद असल्याने पाकिस्तानातील तुकडे गोळा करण्यासाठी ते दुबईतील एका मित्राकडे पाठवावे लागले आणि तिथून ते दिल्लीत आले. हे शिल्प आता अमेरिका, लंडन आणि पाकिस्तानात नेले जाणार आहे. फाळणीला ८० वर्षे पूर्ण होत असताना १४ आणि १५ ऑगस्ट २०२७ रोजी कराचीमध्ये याचे प्रदर्शन होणार आहे. प्रदर्शनासोबतच कलाकार चर्चा, या शिल्पाच्या निर्मितीवर आधारित माहितीपट आणि निजामुद्दीनमध्ये नाईट वॉकचे आयोजनही करण्यात आले आहे.
भारत-पाकिस्तानचे संबंध कायमचे बिघडले आहेत असे मानणे सोपे आहे, परंतु बंद सीमा ओलांडून आलेले हे कापडी शिल्प त्या दाव्याला शांतपणे खोडून काढते. हा प्रकल्प हे सिद्ध करतो की दोन्ही देशांतील सामान्य नागरिकांना संघर्षापेक्षा एकमेकांशी जोडले जाण्यात रस आहे. सरकारे व्हिसा आणि बंदुकांवर नियंत्रण ठेवू शकतात, पण आजीच्या साडीचा एक तुकडा दुबईमार्गे दिल्लीला येण्यापासून ते रोखू शकत नाहीत. खरी कसोटी ही आहे की २०२७ मध्ये कराचीमध्ये होणारे हे प्रदर्शन सरकारी अडथळ्यांविना पार पडेल का? याचे उत्तर भविष्यात जनता आणि धोरणे यांपैकी कोणाचे वर्चस्व असेल हे ठरवेल.
स्रोत: hindustantimes.com
ही बातमी वरील लिंक केलेल्या स्रोतावरून एआयद्वारे तयार करण्यात आली आहे.