
The Gold (Control) Act, 1968, restricted private ownership and trade in gold bars and coins as India sought to cut imports and conserve foreign exchange. It also limited goldsmiths’ holdings and capped…
ಭಾರತವು ಆಮದನ್ನು ತಗ್ಗಿಸಿ ವಿದೇಶಿ ವಿನಿಮಯವನ್ನು ಉಳಿಸುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ 1968ರ ಬಂಗಾರ ನಿಯಂತ್ರಣ ಕಾಯ್ದೆಯ ಮೂಲಕ ಬಂಗಾರದ ಬಾರ್ ಮತ್ತು ನಾಣ್ಯಗಳ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಮಾಲೀಕತ್ವ ಹಾಗೂ ವಹಿವಾಟಿನ ಮೇಲೆ ನಿರ್ಬಂಧ ಹೇರಿತ್ತು. ಈ ಕಾಯ್ದೆಯು ಅಕ್ಕಸಾಲಿಗರ ದಾಸ್ತಾನಿಗೆ ಮಿತಿ ವಿಧಿಸಿದ್ದಲ್ಲದೆ ಹೊಸದಾಗಿ ತಯಾರಿಸುವ ಆಭರಣಗಳು 14 ಕ್ಯಾರೆಟ್ಗೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿರಬೇಕು ಎಂದು ಆದೇಶಿಸಿತ್ತು. ಟೈಮ್ಸ್ ನೌ ವರದಿಯ ಪ್ರಕಾರ ಜನರಲ್ಲಿ ಬಂಗಾರದ ಬೇಡಿಕೆ ಹಾಗೆಯೇ ಮುಂದುವರಿದಿತ್ತು ಮತ್ತು ಅನೇಕ ಕುಟುಂಬಗಳು ಉಳಿತಾಯ, ಸ್ತ್ರೀಧನ ಹಾಗೂ ತುರ್ತು ಆರ್ಥಿಕ ಅಗತ್ಯಗಳಿಗಾಗಿ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕವಾದ ಹೆಚ್ಚಿನ ಶುದ್ಧತೆಯ ಬಂಗಾರವನ್ನೇ ಬಯಸುತ್ತಿದ್ದವು.
ಈ ನಿರ್ಬಂಧಗಳು ಕಳ್ಳಸಾಗಣೆಗೆ ಮತ್ತು ಸಮಾನಾಂತರ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗೆ ದಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟವು. ಮುಂಬೈ ಈ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳ ಪ್ರಮುಖ ಕೇಂದ್ರವಾಗಿ ಹೊರಹೊಮ್ಮಿತು. ಲಂಡನ್ ಬುಲಿಯನ್ ಬೆಲೆಗಿಂತ ಶೇಕಡಾ 40 ರಿಂದ 80ರಷ್ಟು ಅಧಿಕ ದರದಲ್ಲಿ ಬಂಗಾರವು ಕಪ್ಪು ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಮಾರಾಟವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. 1990ರ ಜೂನ್ 6ರಂದು ಬಂಗಾರ ನಿಯಂತ್ರಣ ರದ್ದತಿ ಕಾಯ್ದೆಯನ್ನು ಜಾರಿಗೆ ತರಲಾಯಿತು. ಇದರ ಬೆನ್ನಲ್ಲೇ 1991ರ ಪಾವತಿ ಬಾಕಿ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟಿನ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ವಿದೇಶಿ ವಿನಿಮಯ ಮೀಸಲು ಕೆಲವೇ ವಾರಗಳ ಆಮದಿಗೆ ಸಾಕಾಗುವಷ್ಟು ಕುಸಿದಿದ್ದರಿಂದ ಆರ್ ಬಿ ಐ ಭಾರತದ ಬಂಗಾರವನ್ನು ಒಳಗೊಂಡ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆಯನ್ನು ಕೈಗೊಂಡಿತ್ತು.
ಸರ್ಕಾರದ ಎಲ್ಲಾ ನಿಯಂತ್ರಣಗಳು ಕಪ್ಪು ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತವೆ ಎನ್ನುವುದು ಸೋಮಾರಿ ತರ್ಕವಾದರೆ, ಕುಟುಂಬಗಳ ಬಂಗಾರವನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿ ಬ್ಯಾಂಕ್ಗಳಿಗೆ ವರ್ಗಾಯಿಸಬಹುದು ಎನ್ನುವುದು ಅಷ್ಟೇ ಏಕಪಕ್ಷೀಯ ವಾದವಾಗಿದೆ. ಇವೆರಡೂ ವಾಸ್ತವಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಬಂಗಾರವು ಉಳಿತಾಯ, ಭದ್ರತೆ ಮತ್ತು ಸ್ತ್ರೀಧನವಾಗಿ ಹೇಗೆ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಈ ನೀತಿಯು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಿತ್ತು. ಆದರೆ ವಿದೇಶಿ ವಿನಿಮಯದ ಕೊರತೆ ಇದ್ದಾಗ ಕಾನೂನುಬದ್ಧ ಆಮದಿನ ಮೇಲೂ ವೆಚ್ಚದ ಹೊರೆ ಬೀಳುತ್ತದೆ. ಹಿಂದೊಮ್ಮೆ ಶೇಕಡಾ 80ರಷ್ಟು ತಲುಪಿದ್ದ ಕಳ್ಳಸಾಗಣೆ ಪ್ರೀಮಿಯಂ ಮರುಕಳಿಸದಂತೆ ಬಂಗಾರ ವಹಿವಾಟನ್ನು ಕಾನೂನುಬದ್ಧವಾಗಿ ಹೇಗೆ ಕಾಯ್ದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು ಎಂಬುದೇ ಇಲ್ಲಿನ ನಿಜವಾದ ಪರೀಕ್ಷೆಯಾಗಿದೆ.
ಮೂಲ: timesnownews.com
ಈ ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ಮೇಲೆ ನೀಡಲಾದ ಮೂಲದಿಂದ ಎಐ ಮೂಲಕ ಸಂಕಲಿಸಲಾಗಿದೆ.