ಪ್ರತಿಬಂಧಕತೆ ಭಯದ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ, ಸೋಮಾರಿತನವಲ್ಲ ಎಂದು ಅಮೆರಿಕ ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕ

ಪ್ರತಿಬಂಧಕತೆಯು ಸೋಮಾರಿತನಕ್ಕಿಂತ ಭಯಕ್ಕೆ ಮಿದುಳಿನ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯಾಗಿರಬಹುದು ಎಂದು ಅಮೆರಿಕದ ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕರು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ವೇಯ್ನ್ ಸ್ಟೇಟ್ ಯೂನಿವರ್ಸಿಟಿ ಸ್ಕೂಲ್ ಆಫ್ ಮೆಡಿಸಿನ್ನ ಒತ್ತಡ, ಆಘಾತ ಮತ್ತು ಆತಂಕ ಸಂಶೋಧನಾ ಕ್ಲಿನಿಕ್ನ ನಿರ್ದೇಶಕ ಡಾ. ಅರಾಶ್ ಜವಾನ್ಬಕ್ತ್ ಅವರು ಟೈಮ್ಸ್ ನೌಗೆ ನೀಡಿದ ಸಂದರ್ಶನದಲ್ಲಿ, ಒಂದು ಕಾರ್ಯವು ತುಂಬಾ ದೊಡ್ಡದಾಗಿದೆ ಅಥವಾ ಕಷ್ಟಕರವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದಾಗ ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸಲು ತನಗೆ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದಾಗ ಮಿದುಳು ಸ್ಥಗಿತಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಅದು ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರವೃತ್ತಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ವಿವರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಒಬ್ಬರು ಆಳವಾಗಿ ಕಾಳಜಿವಹಿಸುವ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಇದು ಸಂಭವಿಸಬಹುದು, ಏಕೆಂದರೆ ವೈಫಲ್ಯ ಅಥವಾ ತಪ್ಪು ಮಾಡುವ ಭಯವು ಪಾರ್ಶ್ವವಾಯುವಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗಬಹುದು ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ.

ಡಾ. ಜವಾನ್ಬಕ್ತ್ ಅವರು ಸೋಮಾರಿತನ ಅಥವಾ ಪ್ರೇರಣೆಯ ಕೊರತೆಯು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಪಾತ್ರವಹಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡರೂ, ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರತಿಬಂಧಕತೆಯನ್ನು ಸೋಮಾರಿತನಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೆಂದು ಹೇಳುವುದು ತಪ್ಪಾಗಬಹುದು ಎಂದು ಒತ್ತಾಯಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಪೋಷಕರು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿದ ವಿಷಯವನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡುವಂತಹ, ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಮಾಡಲು ಬಲವಂತಪಡಿಸಿದಾಗಲೂ ಪ್ರತಿಬಂಧಕತೆ ಉಂಟಾಗಬಹುದು ಎಂದು ಅವರು ಗಮನಿಸಿದ್ದಾರೆ. ವಿರೋಧಾಭಾಸವೆಂದರೆ, ಜನರು ತಾವು ತುಂಬಾ ಮುಖ್ಯವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸುವ ಕೆಲಸವನ್ನು ನಕಾರಾತ್ಮಕ ಫಲಿತಾಂಶದ ಭಯವು ಅಗಾಧವಾಗಿದ್ದಾಗ ಮುಂದೂಡಬಹುದು. ಮಿದುಳು ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಬೆದರಿಕೆಯಂತೆ ಪರಿಗಣಿಸುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ಸ್ಥಗಿತಗೊಳ್ಳುವುದು ವಿಕಾಸಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಸುರಕ್ಷಿತವೆಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದು ಅವರು ವಿವರಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ಇದನ್ನು ನಿವಾರಿಸಲು, ಕಾರ್ಯದ ಸಣ್ಣ ಭಯವನ್ನು ಮೀರಲು ದೊಡ್ಡ ಭಯವನ್ನು ಬಳಸಬೇಕು ಎಂದು ಡಾ. ಜವಾನ್ಬಕ್ತ್ ಸಲಹೆ ನೀಡಿದ್ದಾರೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಕೆಲಸ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಭಯವನ್ನು ಶಕ್ತಿಯಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸಬಹುದು. ನಿರೀಕ್ಷಿತ ಭಯವು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ವಾಸ್ತವಕ್ಕಿಂತ ಕೆಟ್ಟದಾಗಿರುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ತಪ್ಪಿಸುವುದು ಭಯವನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಬಲಪಡಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದು ಅವರು ಸೇರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಅನೇಕ ಜನರು ಕೊನೆಯ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ತರಬೇತಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ, ಅದು ಅಭ್ಯಾಸವಾಗಬಹುದು, ಆದರೆ ಈ ಮಾದರಿಯನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದು ಬದಲಾವಣೆಯ ಮೊದಲ ಹೆಜ್ಜೆ ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ.