
India’s streets have remained a key arena for dissent since Independence, with students, farmers, workers and civil society groups protesting over governance, inequality, corruption and representation, The Economic Times reports. Its account…
സ്വാതന്ത്ര്യം ലഭിച്ചതുമുതൽ ഭരണം, അസമത്വം, അഴിമതി, പ്രാതിനിധ്യം എന്നിവയ്ക്കെതിരെ വിദ്യാർത്ഥികളും കർഷകരും തൊഴിലാളികളും സിവിൽ സൊസൈറ്റി ഗ്രൂപ്പുകളും തെരുവിലിറങ്ങി പ്രതിഷേധിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് ദി ഇക്കണോമിക് ടൈംസ് റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യുന്നു. ജെപി പ്രസ്ഥാനം, ചിപ്കോ പ്രസ്ഥാനം, മണ്ഡൽ കമ്മീഷൻ വിരുദ്ധ പ്രക്ഷോഭങ്ങൾ, അണ്ണാ ഹസാരെയുടെ അഴിമതി വിരുദ്ധ ക്യാമ്പെയ്ൻ തുടങ്ങിയ സുപ്രധാന മുന്നേറ്റങ്ങളെ ഈ റിപ്പോർട്ട് പരിശോധിക്കുന്നു.
അടിയന്തരാവസ്ഥയ്ക്ക് ശേഷം ഇന്ത്യയിൽ ആദ്യത്തെ കോൺഗ്രസ് ഇതര സർക്കാർ അധികാരത്തിൽ വരാൻ ജെപി പ്രസ്ഥാനം വഴിയൊരുക്കി. ഹിമാലയൻ മേഖലയിലെ മരങ്ങൾ വെട്ടുന്നതിനെതിരെ ചിപ്കോ പ്രസ്ഥാനം നടത്തിയ സമരം 1980-ലെ നിരോധനത്തിന് കാരണമായി. മണ്ഡൽ പ്രക്ഷോഭങ്ങൾ ജാതി, മെറിറ്റ്, പ്രാതിനിധ്യം എന്നിവയെക്കുറിച്ചുള്ള ചർച്ചകളെ മാറ്റിമറിച്ചപ്പോൾ 2011-ലെ ലോക്പാൽ ക്യാമ്പെയ്ൻ ഡൽഹിയിലെ ജന്തർ മന്ദിറിൽ ജനസഞ്ചയത്തെ എത്തിച്ചു. ഇതിന്റെ ഏറ്റവും ഒടുവിലത്തെ ഉദാഹരണമാണ് അതേ വേദിയിൽ യുവാക്കൾ നയിക്കുന്ന കോക്രോച്ച് ജനത പാർട്ടി പ്രതിഷേധം.
ഓരോ തെരുവ് പ്രതിഷേധവും ജനാധിപത്യത്തെ രക്ഷിക്കുന്നു അല്ലെങ്കിൽ ക്രമസമാധാനത്തിന് ഭീഷണിയാകുന്നു എന്ന് കരുതുന്നത് മടിയൻമാർ പറയുന്ന കാര്യമാണ്. ഇന്ത്യയുടെ ചരിത്രം പരിശോധിച്ചാൽ പ്രതിഷേധങ്ങൾ അത്ര ലളിതമല്ലെന്ന് കാണാം. ചില പ്രക്ഷോഭങ്ങൾ പ്രാതിനിധ്യം വർദ്ധിപ്പിക്കുകയും നയരൂപീകരണത്തെ സ്വാധീനിക്കുകയും ചെയ്തപ്പോൾ മറ്റു ചിലത് സാമൂഹിക സംഘർഷങ്ങൾക്കും രാഷ്ട്രീയ അസ്ഥിരതയ്ക്കും കാരണമായി. ജനക്കൂട്ടത്തിന്റെ വലിപ്പമോ മാധ്യമങ്ങളുടെ ബഹളമോ അല്ല പ്രതിഷേധത്തിന്റെ വിജയത്തിന്റെ അളവുകോൽ, മറിച്ച് സുതാര്യമായ ചർച്ചകളിലൂടെയും നിയമപരമായ വിട്ടുവീഴ്ചകളിലൂടെയും നിലനിൽക്കുന്ന സ്ഥാപനങ്ങളെ കെട്ടിപ്പടുക്കാൻ സാധിച്ചോ എന്നതാണ് പ്രധാനം. നിലവിൽ ജന്തർ മന്ദിറിൽ നടക്കുന്ന സമരത്തെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ക്യാമറകൾ കണ്ണടച്ചാൽ ബാക്കിയാകാൻ പോകുന്ന കൃത്യമായ ആവശ്യങ്ങളും അളക്കാവുന്ന ഫലങ്ങളും എന്തൊക്കെയാണ്?
ഉറവിടം: economictimes.indiatimes.com
ഈ വാർത്ത എഐ ഉപയോഗിച്ച് തയ്യാറാക്കിയതാണ്.