
The Chipko movement took shape in 1974 when Gaura Devi led women in Reni village, Chamoli, to embrace trees and stop labourers from felling them. In 1977, poet Girish Tiwari, known as…
ચિપકો આંદોલન 1974માં આકાર લીધો જ્યારે ગૌરા દેવીએ ચમોલીના રેણી ગામમાં મહિલાઓનું નેતૃત્વ કરીને વૃક્ષોને ભેટીને મજૂરોને કાપતા અટકાવ્યા. 1977માં, કવિ ગિરીશ તિવારી, ગિર્દા નામે જાણીતા, એક કુમાઓની ગીત અને હુડકાનો ઉપયોગ કરી નૈનીતાલમાં જંગલની હરાજી સામે વિરોધ કર્યો, જેને કારણે તે રદ કરવામાં આવી. નવીન જોશી લખે છે કે લોકગીતો, કવિતા, વાદ્યો, સ્ટ્રીટ થિયેટર અને નારાઓએ સ્વતંત્રતા સંગ્રામથી લઈને આદિવાસી વિરોધ સુધી અહિંસક આંદોલનોને લાંબા સમયથી મજબૂત કર્યા છે.
આ લેખ આ પરંપરાને તાજેતરના જંતર મંતર વિરોધ સાથે જોડે છે, જ્યાં યુવા પ્રદર્શનકારોએ ઢોલક સાથે ગાયું અને સર્જનાત્મક પોસ્ટરોનો ઉપયોગ કર્યો. તે મધ્ય પ્રદેશમાં આદિવાસી ગ્રામજનો દ્વારા કેન-બેતવા લિંક પ્રોજેક્ટ સામેના વિરોધનો પણ ઉલ્લેખ કરે છે, જે તેઓ કહે છે કે જંગલો, આજીવિકા અને વળતરના અધિકારો માટે ખતરો છે.
આળસુ દ્રષ્ટિકોણ એ છે કે આંદોલનના ગીતો માત્ર શોભા છે, જ્યારે અતિશયોક્તિપૂર્ણ દાવો એ છે કે સાંસ્કૃતિક અભિવ્યક્તિ એકલા જ સત્તાને હરાવી શકે છે. રેણીની મહિલાઓ અને નૈનીતાલના પ્રદર્શનકારો બતાવે છે કે બંને વાંચન નિષ્ફળ જાય છે: સંગીત અને સ્થાનિક સ્મૃતિ લોકોને એકત્ર કરી શકે છે, પરંતુ સંગઠન અને સતત દબાણ પરિણામો નક્કી કરે છે. કેન-બેતવા સંઘર્ષનો નિર્ણય અસરગ્રસ્ત પરિવારોની સંખ્યા, ચૂકવવામાં આવેલ વળતર અને ખરેખર સુરક્ષિત જંગલો દ્વારા કરવામાં આવશે, ન કે કોઈપણ બાજુના નારાઓ દ્વારા.
સ્ત્રોત: nationalheraldindia.com
આ વાર્તા ઉપર લિંક કરેલ સ્ત્રોતમાંથી AI દ્વારા સંશ્લેષિત કરવામાં આવી છે.